ابزار قالی بافی در قاهان
ابزار قالی بافی در منطقه قم و قاهان عبارت است از شانه ( Sane ) یا دفه یا دفتین ، چاقو یا کارد کوچک مخصوص بریدن بنام ( استره ) مقراض ( Megraz ) یا قیچی و متر ( Meter ) یا نیم گز .
1 – شانه یا دفه : وسیله ای است معمولاً چوبی با دنده های آهنی که بوسیله آن پودین ( پود باریک و پود ضخیم ) بر روی رج بافته شده کوبیده می شود . تعداد دنده های شانه بین 18 الی 21 عدد می باشد . شانه بر دو نوع است یکی آنهایی که دسته قایم چوبی دارند و سر شانه نسبت به دسته زاویه قائمه می سازد . دیگری شانه های افقی که از یک طرف باریک و از سر دیگر پهن و نازک شده و دارای دندانه هایی گردیده است .
( از این شانه در روستاهای منطقه استفاده نمی شود . )
2 – چاقو یا استاره : با این وسیله ریشه خامه های بافته شده بریده می شود . طول آن حدود 7 تا 10 سانتی متر و عرض آن 4 تا 5 سانتی متر است که بوسیله آهنگرهای محلی ساخته می شود .
3 – قیچی یا مقراض : با این وسیله ریشه های اضافی را پس از سرکش کردن و کوبیدن با آن می چینند . معمولاً به منظور یکنواختی پرز قالی یک قطعه کوچک آهنی بر پشت یکی از تیغه های قیچی نصب می شود . قیچی به شکل و اندازه های متفاوت است گاه خمیده به درازای 30 سانتی متر و گاه نیز شبیه قیچی خیاطی است ( این وسیله نیز توسط آهنگران شهر قم ساخته می شود ) .
4 – متر یا نیم گز : وسیله ای فلزی به اندازه 55 سانتی متر که در اندازه گیری ابعاد قالی از آن استفاده می شد .

نقشه های قالی
سابقاً در این منطقه بافتن نقشه هایی معمول بوده که از طرف تجار پیشنهاد می شد و مشهورترین آنها عبارت بود از نقشه های محراب ، نقشه های شکارگاه ، نقشه های بته اسلیمی ، شاه عباسی ، نقشه ترنج اردبیلی و نقشه جوشقان ، اما امروزه بیش از %80 درصد نقشه های معمول در این منطقه نقشه جوشقان است که دو نقش بیشتر ندارد یکی نقش جنگلی و دیگری نقش کشمیری که هر دو را بافندگان از حفظ می بافند .
حدود %20 درصد بقیه که معمولاً پشتی یا قالیهای یک ذرع و نیم می باشد از نقشه های شکارگاه ، برگ مو ، ستونی ، خشتی ، افشان و تخت جمشیدی است .
مصالح و مواد اولیه قالیبافی
مواد اولیه قالیبافی در این منطقه عبارت است از خامه ، نخ چله ، نخ ، طناب و نقشه
1 – خامه : مقدار خامه لازم جهت یک جفت قالیچه 5/94 متر 40 رج د رگره حدود 22 کیلوگرم است، خامه های مصرفی در این منطقه همه از پشم است که از کاشان بوسیله تاجران فرش یا مدتی توسط جهاد برای بافندگان تهیه می گردید مقدار بسیار کمی از خامه مصرفی نیز از پشم گوسفندان محلی تهیه می شود که بوسیله جولاهای محلی با چار 1یا بوسیله چوپانان با وسیله ای بنام دوک تابیده و تهیه می شود .
2 – چله یا نخ پنبه ای : در قالیبافی چله بصورت تارها و پود باریک و کلفت مصرف دارد . در این منطقه قالیچه یا قالیهای تمام پشمی بافته نمی شود . لذا از نخهای پنبه ای برای تارها و پود استفاده می شود . زیرا نخهای پنبه ای با همه دقتی که در بستن چله ها بردار به کار می رود باز قابلیت انعظاف دارند اما نخهای پشمی بر اثر نیروی کشش اگر بجای تارهای پنبه ای استفاده شود قالی پس از بافته شدن کج و کود از کار در می آید .
1 – چار : چرخ نخ ریسی
3 – طناب : در قدیم طنابهای مصرفی در دارلا کردن قالی از موی بز تهیه می شد و دارای استقامت زیادی بود . اما امروزه از طنابهای پنبه ای یا طنابهای پلاستیکی برای بستن و به دار کردن قالی استفاده می شود.
بافندگی ( شیوه بافتن قالی )
شیوه بافندگی در روستاها و شهرهای این منطقه فارسی بافت است . به این معنی که یک گره بر دو تار بسته می شود . نحوه گره زدن چنین است که انگشتان ظریف بافنده پشت تارهای چله قرار می گیرد . سپس تار پشت را با اندکی فشار به جلو می کشند بطوری که رو به حالت آزاد کمی عقب تر از آن قرار گیرد . در این حالت خامه پود را از میان تارهای پشت و رو می گذارنند .
پس از پود گذاری ، نخست ریشه ها را سرکش می کنند یعنی پرز ریشه های گره بسته شده را بطرف پایین و جلو می کشند تا گره ها کاملاً جفت شوند . پس از سرکش کردن شانه کوبی شروع می شود . یعنی پود را بر روی ریشه های بافته شده می کوبند و پس از آن عمل مقراض یعنی چیدن پرزهای اضافی خامه بوسیله قیچی انجام می شود . به این ترتیبی بافتن یک رج تمام می شود.
تمام چیدن پرزهای اضافی خامه بوسیله قیچی انجام می شود . به این ترتیبی بافتن یک رج تمام می شود و با جابجا کردن تارهای جلو و عقب چله ، بافتن رج بعدی شروع می شود . هر ردیف در قالیچه های باز عرض 22 گره یعنی 143 سانتی متری شامل 880 ریشه است با توجه به طول قالی می توان تعداد ریشه ها را در هر قالی محاسبه کرد . برای مثال در قالیچه به عرض 22 گره و طول 32 گره ( 143 × 208 سانتی متری ) تعداد 1126400 ریشه یا ( چین وجود دارد ) .
اتحاديه فرش دستباف روستايي استان قم متشکل از هفت شرکت تعاوني فرش دستباف روستايي در اقصي نقاط استان قم شامل تعاوني هاي کهک ، دستجرد خلجستان ، گازران (جعفريه) ، قنوات ، مرکزي (گلبافت) ، قاهان و قمرود مي باشد که در سال 1376 بمنظور ساماندهي بافندگان فرش دستباف در مناطق فوق تشکيل گرديد و از طريق هفت تعاوني خود به تعداد بالغ بر 5000 نفر بافنده ساکن در روستاهاي قم خدمات رساني مي کند.














